Dit is de vraag die ik in mijn eerste blogpost wil behandelen: Welke mindset en routine zijn het meest effectief om te voorkomen dat we opgeven tijdens het oefenen? Want laten we eerlijk zijn, we hebben allemaal wel eens moeite met oefenen.
Mijn kind Maya is op 5 oktober één jaar geworden en ik heb toegekeken hoe ze leerde lopen. Eerst leerde ze als kleine pasgeborene omrollen. Daarna begon ze schattige kleine bewegingen te maken om de spieren in haar benen te versterken als voorbereiding op haar eerste kruippogingen. Daarna begon ze achteruit te kruipen tot ze doorhad hoe ze haar lichaam in de gewenste richting kon sturen. Nadat ze een snelle kruiper was geworden en zichzelf overal naartoe had gemanoeuvreerd, ging ze staan. In het begin kon ze alleen opstaan terwijl ze zich aan de meubels vasthield, maar al snel probeerde ze zelfstandig te staan. Haar ogen straalden van plezier en blijdschap toen ze op haar twee kleine voetjes balanceerde. Al snel zette ze haar eerste wankele stapjes. Maar in een oogwenk liep ze - stabiel, snel en met zoveel zelfvertrouwen!
Dit herinnerde me eraan dat het leren van een nieuwe vaardigheid tijd kost. Vele maanden van verschillende oefenniveaus bouwen op tot een nieuwe vaardigheid. Veel van mijn favoriete muzikanten hebben het boek Outliers van Malcolm Gladwell geciteerd, waarin hij de 10.000-urentheorie populair maakte. Het idee is dat er ruwweg 10.000 uur opzettelijke oefening nodig is om een specifieke vaardigheid onder de knie te krijgen. Alleen al het horen van dat getal maakt me angstig en ik wil onmiddellijk stoppen en opgeven.
Maar het goede nieuws is dat één element belangrijker is dan de hoeveelheid tijd die je aan oefenen besteedt, en dat is consistentie. Onderzoek heeft aangetoond dat korte, gerichte, consistente oefensessies de meest effectieve manier zijn om een nieuw instrument of vaardigheid te leren.
Het spannendste is dat ik mijn vooruitgang kan horen als ik dagelijks oefen, maar in zeer korte en doelbewuste sessies. Dat houdt me natuurlijk gemotiveerd zonder overweldigd te raken.
Toen ik naar Maya keek, viel me nog iets anders op: zemaakte zich geen zorgen of ze meteenperfect was of dat ze zich schaamde dat iedereen om haar heen al liep. Ik zag vooral nieuwsgierigheid en vrolijke vastberadenheid in Maya's ogen. Ik kon geen oordeel of kritiek bespeuren. Toegegeven, ik zag haar ook vallen, zichzelf af en toe pijn doen en vooral gefrustreerd raken.
Ja, ze is nog een baby, dus ze kan natuurlijk nog niet oordelen en bekritiseren. Maar haar zien herinnerde me eraan dat oordeel en kritiek zeer effectieve moordenaars zijn om onze aspiraties en creatieve dromen te doden. Op momenten van frustratie horen we de harde stem van onze innerlijke criticus vaak het hardst en het kan een strijd zijn om die te overstemmen. Toen ik Maya probeerde te helpen om met frustratie om te gaan, herinnerde me dat nieuwsgierigheid een krachtig middel is om de stem van mijn eigen innerlijke criticus tegen te gaan. Als ik een nieuw nummer aan het maken ben, kan ik iets aan de orde stellen dat niet werkt, maar in plaats van mezelf af te sluiten met een oordeel, kan ik het probleem met openheid en nieuwsgierigheid bekijken. Het verwijdert mijn eigenwaarde van het probleem. Laten we meer specifiek zeggen dat ik moeite heb met het schrijven van het tweede couplet. Mijn innerlijke criticus zou zeggen: "Een echte liedjesschrijver heeft nooit problemen met het schrijven van een tweede couplet, jij bent geen echte liedjesschrijver. Ga naar huis en zoek een ander beroep." Nu is het erg moeilijk om weer terug te keren in het creatieve proces. In plaats daarvan zal nieuwsgierig blijven me aan het werk houden; ik vraag me meer af over het vers dat voor me ligt dan over mijn eigen capaciteiten. Nieuwsgierigheid is minder persoonlijk: ik ben bezig met wat er voor me ligt, ik onderzoek en ben bereid om verschillende opties uit te proberen. Met deze oefening kan ik vaak omkeren en doorwerken.
Als volwassenen zijn we vaak enthousiast om te beginnen met het leren van een nieuwe vaardigheid en komen we naar de eerste les met een "beginnersgeest"- onzehouding is open, gretig en nieuwsgierig. We weten dat we tijd nodig hebben en dat we in het begin niet goed zullen zijn. Maar toch hebben we vaak onbewusteverwachtingen en vergeten we dat we zelfs als volwassenen in kleine stapjes leren. Stiekem willen we vaak meteen goed zijn. Iets nieuws leren kost niet alleen tijd, het voelt soms ook ongemakkelijk, ongemakkelijk en zelfs gênant. Als we na een paar lessen nog niet aan onze verwachtingen hebben voldaan, is het logisch dat we ons willen beschermen tegen die ongemakkelijke gevoelens en dat vervelende stemmetje in ons hoofd dat steeds luider wordt. Misschien stoppen we er zelfs mee. De vraag is dus hoe we door deze strijd kunnen navigeren en toch plezier kunnen hebben.
"We kunnen en moeten onszelf toestaan om eerst een slechte kunstenaar te zijn," zegt Julia Cameron in haar boek The Artist Way. Ze schrijft dat het als beginners geen zin heeft om onze inspanningen te vergelijken met mensen/kunstenaars/muzikanten/zangers/liedjesschrijvers die al veel meer jaren aan hun vak werken dan wij. Ze beschrijft deze oneerlijke vergelijking als masochistisch en moedigt ons aan om ons te concentreren op onze eigen vooruitgang. Zong ik de hoge noot met meer gemak dan in mijn laatste sessie? Vonden mijn vingers de akkoorden iets sneller dan gisteren? In plaats van perfectie kunnen we vooruitgang van onszelf eisen. Als je je eigen concurrent wordt en consequent komt oefenen, ontdek je elke dag kleine overwinningen en begin je van het proces te genieten. Hoewel het stellen van doelen nuttig en noodzakelijk is, kan het te veel focussen op het resultaat of het eindproduct ertoe leiden dat we overweldigd en ongeduldig worden. Doelen moeten ons de weg wijzen naar onze volgende stap. Zodra we de richting weten (zoals het leren van een specifiek nummer, het beheersen van een techniek of het produceren van een EP) kunnen we inzoomen en ons richten op de huidige stap. Door de mentale race naar een verre bestemming te vermijden, kunnen we genieten van het proces en beginnen onze voeten lichter te voelen.
Een goede beginnersmentaliteit is natuurlijk niets zonder actie. Dus, hoe oefenen we het best?
Zoals ik in het begin uitleg, zijn korte, gerichte en consistente oefensessies het meest effectief.
Studies hebben aangetoond dat dagelijks oefenen in korte blokken van 15-30 minuten de hersenen helpt om informatie effectiever vast te houden in vergelijking met lange, onregelmatige sessies. Herhaling versterkt het geheugen en het spiergeheugen terwijl het de cognitieve overbelasting vermindert. Korte, gerichte sessies zorgen voor een betere techniek zonder het risico op vermoeidheid, wat het proces van het creëren van gezonde zang- of speelgewoonten zou vertragen. Bovendien is dit beter te combineren met een baan, een gezin en een creatief leven. Korte en frequente sessies kunnen deel uitmaken van je dagelijkse leven zonder dat je opgebrand raakt of gestrest raakt.
Hier is mijn trainingsroutine voor jou:
🎤 Voor zangers:
🎶 Voor songwriters:
Ik hoop dat dit je inspireert om vandaag te beginnen met je dagelijkse oefenroutine van 5 minuten en dat het je motiveert om consequent te zijn. De vooruitgang die je zult boeken zal het waard zijn!
Blijf nieuwsgierig!
Andrea
Mijn missie is om je stem te bevrijden, je muzikale vaardigheden te verbeteren en vertrouwen op te bouwen in je creatieve gaven. Ik geef les in zingen, songwriting en piano.